در قبله گاه عشق بودی تو معبودم

آرام و آسوده در خواب خوش بودی

                             یک لحظه من بی تو هرگز نیاسودم

من با نفسهایم نام تو را خواندم

                            کاش ای هوس بازم با تو نمی ماندم

روزی که می گفتی من با تو می مانم

                            روزی که دانستی من بی تو میمیرم

روزی که با عشقت بستی به زنجیرم

                            بازنده من بودم این بوده تقدیرم

خوش باوری بودم پیش نگاه تو

                            هر دم ز چشمانت خواندم کلامی نو

عشق تو چون برگی در دست طوفان بود

                           دل کندن و رفتن پیش تو آسان بود

روزی به من گفتی دیگر نمی مانم

                           من که میمیرم گفتی که می دانم

باور نمی کردم هر گز جدایی را

                           من آمدم با عشق این بی وفایی را

عاشق نبودی تو من عاشقت بودم

                            در قبله گاه عشق بودی تو معبودم

عشقی که تو را نثار ره کردم      در سینه دیگری نخواهی یافت

زان بوسه که بر لبانت افشاندم      سوزنده تر آذری نخواهی یافت

در جستجوی تو و نگاه تو      دیگر ندود نگاه بی تابم

اندیشه  آن دو چشم رویایی      هرگز نبرد ز دیدگان خوابم

می روم افسرده و خسته و زار      سوی منزلگه ویرانه خویش

بخدا می برم از شهر شما      دل شوریده و دیوانه خویش

می برم تا که در آن نقطه دور      شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه عشق      زاین همه بیچارگی و عشق

می برم تا زتو دورش سازم      ز تو ای جلوه امید مهال      

می برم زنده به گورش سازم      تا از این پس نکند یاد وصال

بخدا غنچه شادی بودم      دست عشق آمد و از شاخه چیدم    

شعله آه شدم صد افسوس      که لبم باز بر آن لب نرسید        

تو با منی هر جا برم

مهر تو بند جونمه

عشقت نمی ره از سرم

تو پوست و استخونمه

خیلی دوست دارم

زندگی باغی بزرگه پر از گلای تازه

                                       هرکسی یه باغچه از عشق برای دلش می سازه

دل مهربون آهو چشمه رو تو خواب می بینه

                                       قناری رو خاک گلدون به امید گل می شینه

 نگاه کن رو تن ساقه  تاول یه زخم کاری

                                       چه کسی با نک خنجر خط نوشته یادگاری

 با هجوم تیغ شعله آسمون رنگشو باخته

                                       شکراب دود و باروت به مزاغ گل نساخته

YYYYYYYYY

فارغ از این دل که پای تو نشست

سنگ بودی کیمیایت شد دلم

از تو آری شد بروی ما مشکلم

ای از عشق پاک من همیشه مست

من تو را آسان نیاوردم به دست

بارها این کودک احساس من

زیر باران های اشک من نشست

من تو را آسان نیاوردم به دست

در دلِ آتش نشستن کار آسانی نبود

راه را بر اشک بستن کار آسانی نبود

با غروری هم قد و بالای آسمان

بارها در خود شکستن کار آسانی نبود

بارها این دل به جرم عاشقی

زیر سهمگینی بار غم شکست

من تو را آسان نیاوردم به دست

سلام

من غم را در سکوت

                      سکوت را در شب

         شب را به خاطر انديشيدن به تو دوست دارم.

 من زندگي را در عشق

                          عشق را در قلب

                             و قلب را به خاطر اينکه آشيانه توست دوست دارم .

 من اندوه را در اشک

                       اشک را در چشم

                                   و چشم را به خاطر ديدن روي تو دوست دارم .

 من عشق را در سکوت

                        سکوت را در تنهايي 

                                              تنهايي را به خاطر تپيدن قلبم

                                                                     تپيدن قلبم را براي تو

                                 و تو را همچو قلبم دوست دارم .

                    ولي سر را به دامان خيالت ميگذارم .

                                         چنان از خاطراتت دلخوشم ،

                                                شايد نداني که تک تک لحظه هاي

                                                                                رفته ام را ميشمارم 

 تو ميگفتي که از روز ازل عاشق تريني

                 ولي من گفته بودم عشق را باور ندارم .

                             اگر دل را دست طوفاني دوباره ميسپارم ،

                                            ولي باور کن از آن لحظه تا روز قيامت تو را

                                       چون آرزوهاي قشنگم دوست دارم ........؟ 

YYYYYYYYYYYY  

عشق یعنی

 عشق یعنی یک سبد یاس سپید 

عشق یعنی دل سپردن بر امید

 عشق یعنی غایت دلدادگی

 عشق یعنی در نهایت سادگی

عشق یعنی یک بغل دلواپسی

 عشق یعنی وا شدن در بی کسی

عشق یعنی سر سپردن تا فنا

عشق یعنی اول و آخر خدا

شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني تو را با لهجه ي گل هاي نيلوفر

 صدا كردم.

تمام شب براي باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم.

پس ازِ يك جستجوي نقره اي

در كوچه هاي آبي احساس

تورا از بين گل هايي كه در تنهايي ام روييد با حسرت جدا كردم

و تو در پاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي

دلم حيران و سرگردان چشماني ست رويايي

و من تنها براي ديدن زيبايي آن چشم

تو را در دشتي از تنهايي وحسرت رها كردم

همين بود آخرين حرفت

ومن بعد از عبور تلخ و غمگينت

حريم چشمهايم را به روي اشكي از جنس غروب

ساكت و نارنجي خورشيد وا كردم

نمي دانم چرا رفتي؟

نمي دانم چرا ، شايد خطا كردم

و تو بي آن كه فكر غربت چشمان من باشي

نمي دانم كجا ، تا كي ، براي چه ،

ولي رفتي و بعد از رفتنت

باران چه معصومانه مي باريد

و بعد از رفتنت يك قلب دريايي ترك برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمي خاكستري گم شد

و گنجشكي كه هر روز از كنار پنجره

با مهرباني دانه برمي داشت

تمام بال هايش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو ، آسمان چشمهايم خيس باران بود

و بعد از رفتنت انگار كسي حس كرد من بي تو

تمام هستي ام از دست خواهد رفت

كسي حس كرد من بي تو

هزاران بار درهر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دريا چه بغضي كرد!

كسي فهميد تو نام مرا از ياد خواهي برد

و من با آنكه ميدانم تو هرگز ياد من را

با عبور خود نخواهي برد

هنوز آشفته ي چشمان زيباي توام

برگرد !

ببين كه سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از اين همه طوفان و وهم وپرسش و ترديد

كسي از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت :

تو هم در پاسخ اين بي وفايي ها بگو

در راه عشق و انتخاب آن خطا كردم

و من در حالتي مابين اشك و حسرت و ترديد

كنار انتظاري كه بدون پاسخ و سردست

و من در اوج پاييزي ترين ويراني يك دل

ميان غصه اي از جنس بغض كوچك يك ابر

نمي دانم چرا ؟ شايد به رسم و عادت پروانگي مان باز

براي شادي و خوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم