الهه ی عشق

عشقی که تو را نثار ره کردم      در سینه دیگری نخواهی یافت

زان بوسه که بر لبانت افشاندم      سوزنده تر آذری نخواهی یافت

در جستجوی تو و نگاه تو      دیگر ندود نگاه بی تابم

اندیشه  آن دو چشم رویایی      هرگز نبرد ز دیدگان خوابم

می روم افسرده و خسته و زار      سوی منزلگه ویرانه خویش

بخدا می برم از شهر شما      دل شوریده و دیوانه خویش

می برم تا که در آن نقطه دور      شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه عشق      زاین همه بیچارگی و عشق

می برم تا زتو دورش سازم      ز تو ای جلوه امید مهال      

می برم زنده به گورش سازم      تا از این پس نکند یاد وصال

بخدا غنچه شادی بودم      دست عشق آمد و از شاخه چیدم    

شعله آه شدم صد افسوس      که لبم باز بر آن لب نرسید